«Olavs draumar», Jon Fosse

olavs draumar
Jada, Fosse er ein god dramatikar, ein god forteljar, ein luring som forskar og prøver ut rammene for språket, då han skriv skildrande, flytande i både tid, inntykk og uttrykk, og minnar oss på at minnene frå fortida påverkar trua om framtida, og at både minnene og trua påverkar handlinga vår i nåtid – som etter ei stund blir fortid, før ho snikande kan innhente oss igjen, og når han skriv lange avsnitt om dette med kommasykja, jada, då gjeld det å halde tunga rett i munnen skal ein få noko ut av dette.

Denne forteljinga høyrer i hop med Andvake, men vart for meg språkleg jåleri og ikkje særleg spanande, sjøl om han sjølvsagt, som den dramatikeren han er, klarte å skape ei mørk skrekkfilmspaning heile vegen heim til vår Herre. For det måtte gå som det gjekk med med vår venn Asle, som glapp taket i Andvake.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s